دوباره هرگز
اون روز که داشتم از پنجره بیرون رو نگاه می کردم و تو کنارم نشسته بودی... بهم گفتی : "دوستت دارم" فکر کردم منظورت اینه که منو دوست داری. خودمو. خود خودمو. ولی نفهمیدم دچار چه سوء تفاهم وحشتناک و غیر قابل جبرانی شدم. تو جسممو دوست داشتی. نه خودمو. به هر حال شاید مقصر تو نبودی. من بودم که اینقدر ساده درگیر این سوء تفاهم شدم. تاوانشو دارم پس می دم.
این روزا درست مثل کودکی می مونم که در هیاهو و شلوغی جمعیت به خود میاد و می فهمه دستش از دست مادرش رها شده. چشم می چرخونه نمی بیندش. وحشت می کنه و درمانده می شه. می تونی حس کنی؟ این درد و وحشت رو؟
این روزا یکی مثل تو پیدا شده مثل تو که نه ... ولی باید بدونی چقدر تلاش می کنه که به من نزدیک بشه. می دونم متاهله و بچه هم داره. تلاش اون برای نزدیک شدن به من هم برام خنده داره هم گریه دار. حماقت این آدم خنده داره ولی تنهایی من گریه داره. دیگه تو نیستی که اینجور موقعا منو از این شرایط دور کنی. دیگه نیستی که بهت تکیه کنم. نمی دونم چه طور تنها ی تنها تو این دنیای بزرگ و وحشی می تونم از پس این گرگای پست فطرت بربیام. فقط یاد تو و خاطره تو کمکم می کنه. دیگه نمیبینمت و صداتو نمی شنوم ولی تا ابد تنها مردی هستی که دوستش داشتم و دارم.
یکی هم میاد و بدترین ناسزاها رو بهم می گه که احتمالاً یک جور عقده گشایی یه.
از دسته اول ممنونم و دسته دوم رو به خدا واگذار می کنم کما اینکه یه زمانی هم خودم مثل اونا فکر می کردم.
هر کسی از ظن خود شد یار من
از درون من نجست اســــرار من
آخرین فریب تو، ای زندگی اگر نبود
صد بار تا به حال، رها کرده بودمت
زان بیشتر که باز مرا سوی خود کشی
در پیش پای مرگ، فدا کرده بودمت
هر بار کز تو خواستهام بر کنم امید
آغوش گرم خویش برویم گشادهای
دانستهام که هر چند کنی جز فریب نیست
اما درین فریب، فسونها نهادهای
در پشت پرده، هیچ نداری جز این فریب
لیکن هزار جامه بر اندام او کنی
چون از ملال روز و شبت خاطرم گرفت
او را طلب کنی و مرا رام او کنی:
روزی نقاب عشق به رخسار او نهی
تا نوری از امید بتابد به خاطرم
روزی غرور شعر و هنر نام او کنی
تا سر بر آفتاب بسایم که شاعرم
در دام این فریب، بسی دیر ماندهام
دیگر به عذر تازه نبخشم گناه خویش
ای زندگی! دریغ که چون از تو بگسلم
در آخرین فریب تو جویم پناه خویش
نا امیدی بد جور رو سرم سایه انداخته به جای تو.
اینجا در قلب من حد و مرزی